среда, 30 марта 2011 г.

ԱՆՀԱՅՏ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՆԵՐ

***
Սիրտս թախծով անափ բաժանվում է քեզնից,
Արցունքները լուսե շողշողում են թևքիս
Արևաքարի պես:
Եվ դրանք միայն
Քեզնից հիշատակ պիտի մնան ինձ:

***
Ես չգիտեի, որ այս աշխարհում չարն է գերիշխում,
Եվ հասու չէի, որ հրճվանքն այստեղ չնչին է այսքան...
Եվ հանկարծ... աչքիցս պոկված
Մեն մի հակինթը
Մի ակնթարթում պատմեց այդ մասին:

***
Թխկենուց հանդարտ պոկվեց նրա ալ տերևները:
Եվ սակայն ցավել այդ մասին, իրավ, հարկավոր էլ չէ...
Եվ ինչու՞ ցավել:
Չէ՞ որ ճյուղքերի ճեղքերից հիմա
Լուսնի վառ լույսը մեզ կողողի:

Комментариев нет:

Отправить комментарий