среда, 13 апреля 2011 г.

ՈՒՌԵՆՈՒ ՇԻՎ (Ճապոնական հեքիաթ)

Թարգ. Սերգեյ Ումառյանի
Մի կուսակրոն, ինչ-որ մի տեղից ուռենու մի շիվ է գտնում և տնկում է իր այգում:
_Լա'վ նայիր, որ երեխաները չմտնեն և չկոտրեն,-հրամայում է նա սպասավորին:
Սպասավորն իր սեղանը դնում է պատշգամբում և այդ օրվանից սկսում է զբաղվել գեղագրությամբ: Նա գրում է և ծառերին հսկում:
Այսպես անցնում է յոթ օր:
Մի անգամ կուսակրոնը նորից այգի է գալիս և տեսնում է, որ ուռենու շիվը տեղում է, սպասավորին գովում է.
_Ապրե'ս, լավ ես հսկում:
Սպասավորը բավականությունից ժպտում է: Իսկ կուսակրոնը շարունակում է.
_Ես միայն վախենում եմ, չլինի՞ թե գիշերը որևէ մեկը այգի մտնի: Հիմա գիշերները խավար են...
_Այդ մասին ես արդեն մտածել եմ,-ինքնավստահ պատասխանում է սպասավորը:-Ին՞չ օգուտ գիշերը հսկելուց. Միևնույն է ոչինչ չես տեսնում: Այնպես որ ամեն իրիկուն հենց որ մութն ընկնում է, հողից հանում եմ ձեր շիվը և փակում սնդուկում:

Комментариев нет:

Отправить комментарий